‘ப’-கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
பட்டறிவால் பகிங்கரமாய் பகுத்தறிவு பூட்டி
பக்கணமும் பகட்டும் பக்கவாதத்தின் – படிவமே
பகாப்பதம் பரப்பும் பகவானே பஞ்சகம்
பக்குமே வாசியால் பகலவனே..
– அனுபவ அறிவால் வெளிப்படையாய் விவேகம் கூறினீரே.. எண்ணெய்ப் பலகாரமும், ஆடை அபரணமும், ஆடம்பரமும் இட்டுச்செல்லும் கைகால்களின் நிறுத்தத்தை நோக்கி என்பதை உணர்த்தி.. உங்களை மீறி எதுவும் பகுக்க முடியாது என்பதை விளக்கி, எங்களுள் பரவச் செய்த தெய்வீக குணங்கள் நிறைந்தவரே.. திதி, வாரம், நட்சத்திரம், லக்னம், துருவம் அனைத்தையும் கூட்டி ஒன்பதால் வகுத்து மிச்சத்தைக் கொண்டு ஒருவருடைய நன்னை, தீமை சொல்லுதல் கூட வாசியோகத்தால் நல்லதாய் மாற்ற முடியும் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தும் ஒளியே சிவசித்தரே!

சிவசித்தரே!
பாகனே நீர்பாணி பார்க்கா பாக்கியம்கூற
பாசன மாய்ப்பாசி பாயுதேவாசி – பாராவாரமாய்
பாவலரை பாலித்தீரே பா பாவுனீரே
பால்வழுவமைதி யில்லா குண்டலினியே.
– பக்குவநிலை உற்றவரே நேரம் காலம் பார்க்காமல் எங்களுக்கு நல்வினை கூறுபவனே (ரே), வெள்ளமாய் ஆன்மாவில் பாய்கிறது வாசி: கடலாகி கவிஞர்களை இணைத்தீரே… குணடலினி யெனும் வித்தையை பாம்பின் வடிவமாய் ஆண் பெண் பேதமில்லாமல் அனைவருள்ளும் ஊன்றுவித்தீரே!!

சிவசித்தரே!
பிம்பத்தின் பிதிர் பித்தமெனும் பித்து
பிடிபடுமே பிடித்தம் நீங்கினால் – பிரசன்னமாகுமே
பிரணவம் பிரதானித்து பிங்கலையே வாசியால்
பிங்கலமே நீர் பிரபந்தனே
– உடலின் விடுகதை கழிவு எனும் அறியாமை புரிந்துகொண்டோமே.. கழிவுகள் நீங்கியதால் முகத்தெளிவு பெற்றோமே. நீர் அருளிய மந்திரத்தால் முக்கியத்துவம் பெற்றது நாடிகளுள் ஒன்றான பிங்கலை.. ஆம்! நீர் கற்பித்த வாசியால்… பொன்நிறமானவரே நீரே கதி என சரணாகதியடைந்தோமே..

சிவசித்தரே!
பீள் கலைவதும் பீனசம் சேர்ந்ததும்
பீதி பிதற்றும் பீடிகை – யே
பீமையால் பீடித் தோமே விரட்டினீரே
பீட்சரத்தால் பீடிகவை ஏற்றினீரே.
– கரு கலைவதையும், சளி பிடிப்பதையும், அச்சமுறுவதையும், துன்புறுவதையும், உடல் பருமனால் துன்பப்படுவதியும் விரட்டினீரே உம் மந்திரத்தால்.. எங்கள் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு புதிய வாழ்விற்கு முகவுரை எழுதினீரே.

சிவசித்தரே!
புகர் புகட்டும் புத்தி புலர்வே
புங்கவ ரேபுகல் புந்தி – புலப்படுத்தியவா
புறனடை புசங்கமாம் புகர்முகம் குண்டலினியாம்
புக்கில் புடவியாம் உடம்பே
– உயிர் உட்புகுத்தும் அனுபவமாம் விடியலே, உயர்ந்தவரே – ஆதார அறிவாம் வாசியைத் தெரியப்படுத்தியவரே பொதுவிதிக்கு விலக்கானதைக் கூறும் சூத்திரம் அல்ல வாசி, பாம்பு போன்ற வில்லினை குண்டலினியாக பரபரவென உயர்த்தி அது தங்குமிடம் நிலத்திற்குச் சமமான நம் உடலே என்று உணர்த்தியவரே!

சிவசித்தரே!
பூஞ்சை பூட்கை யால் பூவாக்கி
பூர்வம் பூச்சும் பூதலமல்ல – வாசி
பூசனை யால் பூசித்தால் பூச்சியமே
பூர்த்தி செய்தாய் பூகத்தை
– பலகீனத்தை மனவுறுதியால் தோற்றுவித்து முதன்மையை மறைக்கும் உலகல்ல வாசியே.. ஆராதனை செய்தோம் நின்னை நன்மதிப்பால் நிறைவு செய்தீரே இருளை.

‘ச’கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே
சக்கரவாளம் சஞ்சீவனி சகலமும் சுட்டாலே
சங்கதமுண்டு சுட்டாலும் சங்கற்பம் – சங்காரம்
சகசமே சதாவெல்லும் வாசியே சகாமியம்
சகலமும் வாசிகூறும் சச்சிதானந்தரே
– மலைகள் தேடி அலைந்து உயிர் மருந்தாம் சஞ்சீவி அடைவர். அதைவிட உயர்ந்ததெங்கள் வில்வத்தின் கலை. ஆம்! வில்வத்திற்கும் மனஉறுதிக்கும் தொடர்புண்டு. இயற்கையான பிரபஞ்ச அழிவை எப்போதும் வெல்வது வாசியே, பயனை விரும்பி நீ முழுமையாய் செய்யும் வாசியோகமே எல்லாம் – என்று உணர்த்திய முக்குணங்கள் (உண்மை, அறிவு, ஆனந்தம்) நிறைந்த ‘முழுமுதற்கடவுளே’

sivssiththan 2  (25)சிவசித்தரே
சாகித்யம் சாகை உணர்த்தா சாத்திரம்
சால்புபெற சால்புளி சாம்பன் – நாடியும்
சாவாமருந் துணர்த்தா சாரூப்பிரம் சாகபட்சிணியே
சாசுவதம் கூறும் வாசி
– செய்யுளும் வேதமும் உணர்த்தாத அறிவுக்கலையை மேண்மை குணம் பெற முறைப்படி எம்பெருமானை வேண்டியும், அமிர்தமே உண்டாலும் அடைய முடியாத கடவுள் நிலையை – நிலையான தன்மையை சைவ உணவும் வாசியோகமும் உணர்த்துமே…

சிவசித்தரே
சிரையும் சிலேட்டுமமும் சிதைத்த சதையை
சிதல் சிதறி சித்தப்படுத்திய – மரணத்தை
சித்தி சித்தம் சித்து செய்து
சிரஞ்சீவீ ஆக்குவீர் அட்டபரிபாலராய்
– இரத்தத்தை இருதயத்திற்கு எடுத்துச் செல்லும் நரம்பைக் கூட சிதைத்த்து சளி, கரையானாய்ப் படர்ந்து மரணத்தை நெருங்கியவரை நின் நல்ல மனத்தால் கை கொடுத்த தெய்வீக சக்தியாம் அறிவால் நீண்ட ஆயுள் கொடுத்து நல்லோரைக் காத்தீரே…

சிவசித்தரே
சீமைச்சரக் கென்று சீர்கேடு தரும்சீக்கு
சீலம் தொன்று சீரணி – யிழந்து
சீவாத்மா தேடி சீக்குசீவீ சீதளம்தர
சீவன்முக்தி தாரும் சிவசித்தரே
– நம்மிடம் இல்லாததை, எதைக் கண்டோம் அயலோரிடம், அதைக் கண்டு பல வருடங்களி சீர்கெட்டு, நோய் கொண்டு, ஒழுக்கம் தொலைந்து, உணவு செரிக்காமல் போய், ஜீவ ஆத்மாவை தேடி, ஓடி, நோய் தீர்க்கவும்.. உடல் குளிர்ச்சி பெறவும்.. இம்மை நீக்கி முக்தி பெறவும் உம்மை நாடுகின்றோம் சிவசித்தரே

சிவசித்தரே
சுணங்கி ணோம் சுகாதாரம் சுட்சமானோம்
சுகிர்தத்தால் சுக்கில மாம்சுடர் – கொடுத்தவா
சுடர்விடும் சுப்பிர தீபமாம் வாசி
சுயசார்பாய் மாறினோம் சுயம்பே
– சோர்வோடு சுத்தமிலாதவராய் குறைபாடோடு நின்னைச் சரணடைந்தோம். நின் நற்செயலால் வளர்பிறை ஒளி ஊட்டினீரே! ஒளி வீசும் கூரிய அறிவே! வாசியென்று எங்களை எங்களையே நம்பவைத்த சுயம்புவே நீர் எங்கள் இயற்கடவுளே!

சிவசித்தரே
சூதகம் சூழும் சலனங்கள் இயற்கையே
சூல் சூத்திரம் அதன்சூக்குமம் – இயற்கையே
சூத்திரம் சூழ்ந்து சூடனாய் ஒளிகூட்டி
சூட்சுமம் சூட்டிய வா
– மாதவிடாயால் ஏற்படும் உடல் மாற்றங்களும் வியாதிகளும் இயற்கையை உதாசினப்படுத்தியதன் விளைவே என்றும், கர்ப்பத்தின் நுண்மையும் இயற்கையே எனும் உண்மையறியாமல் உழலும் மக்களுக்கு, அதன் உண்மையை இயற்கையாய் வாசி மூலம் கற்பூரமாய் அறிவு நுட்பத்தை உணர்த்திய சிவசித்தருக்கு நன்றி.