சிவசித்தரின் பாமாலை|007|

சிவகுருவே சரணம்

DSC079401. கோல் ஏந்தும் கொற்றவரே! நில் கால் வாழ்கவே!
நின் செங்கோல் “காலாகி” பரத்தை அடைந்ததோ!
பரத்தை அடைந்ததினால் பரம்பொருள் ஆனீரோ!
நம் கோலுக்குள் நின் காலேற்றும் – சுடரொளியே,
நம் கோலுக்குள் நின் காலேற்றி இட, வலத்தை பிரித்து அறிந்தீரோ!
தீயதைக் கண்டு அதைக் களைந்து எடுத்தீரோ!
நம் கோலுக்குள் நின் காலேற்றியதால் “நான்” என்று ஆனீரோ!
நின் காலால், நம் கோலும் “நான்” ஏறியதோ!

2. ஒவ்வொரு ஆதாரமும் செயல்படுவதும் உம்மாலே!
உள் உறுப்புகள் இயங்குவதும் உம்மாலே!
கழிவுகள் அகழ்வதும் உம்மாலே!
உடல் உயிர் பெறுவதும் உம்மாலே!
உண்மை அறிவதும் உம்மாலே!
சுளிமுனை இயங்குவதும் உம்மாலே!
சுடரொளிப் பரவுவதும் உம்மாலே!
இயற்கையை அறிவதும் உம்மாலே!
இறைவனை உணர்வதும் உம்மாலே!

3. ஆதாரங்கள் பல உணர்த்தும் எங்கள் சிவகுருவே,
எங்களின் வாழ்வாதாரத்தை உயர்த்தியவா!
அனைத்தையும் விட்டு விடு என்றாய்,
ஆதியும் அந்தமும் நீயாகினாய்!
அன்பே சிவம் என்றாய்,
அன்பால் படைத்தாய் புத்துலகை!
அறம் வளர்த்தாய் – எங்கள் இல்லறமும் நல்லறமே!
மெய்ப் பொருளை மெய்யாய் உணர்த்தும்,
– மெய் கண்ட சிவனாரே!

4. மெய்யினுள் மெய்யை வைத்தாய்!
மெய்யாய் இருப்பவனுக்கு வாசி தந்தாய்!
வாசியால் அனைத்தும் பெற்றோம்
(அறம், பொருள், இன்பம், வீடு)
வாசியால் மும்மலத்தையும் இழந்தோம்.
(ஆணவம், கன்மம், மாயை)
வாசி வழி நடத்திச் செல்ல
உன் திருவடி பணிந்தோம்.