‘அ’கரக் கவிகள்

1 (1612)

‘அ’கரக் கவிகள்

1. சிவசித்தரே!
அக்கினித்தம்பனை தன்னுள்கொண்ட அகர்நிசமே நின்னை
அக்கதைத் தூவி வணக்குகின்றேன் – அறிவே நீர்
அட்டாவதானி யேநீர் அகளங்கன் தானே
அட்டசித்தி உணர்ந்த அசாத்தியமே.
– எம்பிரானை இரவும் பகலும் உம்முள் கொண்டவரே, உம்மை மஞ்சள் கலந்த முழு அரிசி தூவி வணக்குகின்றேன், ஒரே சமயத்தில் எட்டு வெவ்வேறு செயல்களைக் கவனமாகச் செய்யும் அறிவுச்சுடரே, கலங்கமில்லாதவரே, மற்றவரால் முடியாதது உம்மால் முடியும் அது நீர் உணர்ந்த எண்வகை சித்திகளே.

2. சிவசித்தரே!
ஆழித்தி தடுக்கத தெரிந்த ஆருடனே
ஆரண்யகம் ஆணிவேரல்ல வேநம் – ஆசனமே
ஆசறுதி அதுஇடும் கட்டளையாம் ஆக்ஞை
ஆகிருதி அற்றதே வாசி
– உலகம் அழியக்கூடிய காலத்தில் தோன்றக்கூடிய பெருநெருப்பைத் தடுக்கும் சூட்சுமம் அறிந்த ஜீவமுக்தனே, வேதங்களை விட நம்மை நாமே ஆழமாக உணர உதவுவது நீர் பயிற்றுவிக்கும் ஆசனமே, எங்கள் உடலுக்கு நீர் உணர்த்திய முடிவு எனும் தொடக்கமே, அது உருவமற்ற வாசியே.

3. சிவசித்தரே!
இனனின் றேல்வாசி இன்றேல் உண்மைநீகூற
இன்னில் லாவிடிலும் வாசி – உண்டுகாண்
இறைஞ்சலர்க்கு இறே இறைஞானம் காட்டினீர்
இடங்கமாய் செதுக்கினீர் இந்தியத்தை.
– சூரியன் இல்லையேல் எதுவும் இல்லை என்று யாவரும் கூற வாசி இல்லையேல் எதுவும் இல்லை என்றீரே, வாசி வணக்காதோர்க்கு அவருள் இறைவனை அறியும் அறிவை உணர்த்தி – சிற்பியாய் இருந்து செதுக்கினீர் எம் புலன்களை.

4. சிவசித்தரே!
ஈடேற்றினீரே எம்மை வாசிவழி எனும்பெரு
ஈண்டுநீர் நோக்கி மூடராம் – உறவாம்
ஈனோர் எல்லாம் ஈயினும் தீரவில்லை
ஈனல் செய்தீர் ஈளையை.
– பித்தராம் எங்களை வாசி உணரவைத்து, வழி தவறவிடாமல் உயர்வடையச் செய்யும் சிவசித்தரே, கடலளவு ஈகை செய்தும் இவ்வுலக மக்கள் விடை கிடைக்காத நோயால் கோழையை நீக்கி புதிதாய் பிறப்பித்தீரே!

Previous Post

Leave a Reply