‘ம’கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
மகப்பேறு மகிழும் மகடூஉ மட்டுமே
மகிழ்நன் னிடமே மண்ணியலும் – மகியுமேயென
மந்தணம் கூறி மகாத்மியம் மகரந்தமாம்
மங்கைபாகனாய் வீசும் மந்தாநிலமே
– பிள்ளைப்பேரு மட்டுமே பெருவிருப்பம் என கணவனிடம் எதிர்பார்க்கும் பெண்டிற்கு, நம் உடல் நிலத்தின் தன்மை ஒத்த பூமி போன்றது என்று ஆலோசனை கூறி, அதற்குத் தேவையான சிறப்பான பொருள் வெங்காயாமே என்று உணர்த்தி (சிவபிரானாய் நின்று உண்மையைத் தென்றலாய் உணர்த்திய சிவகுருவே, உமக்கு நன்றி)sivssiththan 2  (14)

சிவசித்தரே!
மாசற்றார் மாகாத் மியம் மாகத்தாரே
மாயாசால மல்லவாசி மாந்து – மாணாக்கர்
மாட்டுவோரும் மால்நீங்க மாழ்குநீங்க மாடமே
மா மாடமேமா உணர்த்தியவா.
– தூயமனமுடையவர் மகிமைபெற்ற தேவராவரே.. வித்தையல்ல வாசி, அது அனுபவிக்க வேண்டிய கலை என்று மாணவர்களுக்கும், பரயோகிகளுக்கும், குழப்பம் நீக்கி, கோவில்களின் பெருமையும் வாசியே.. கோவில் கொண்ட துகளும் வாசியே என்று உணர்த்திய சிவசித்தருக்கு நன்றி..

சிவசித்தரே!
மிகுதி தருமே மிரட்சியது மிடியாய்
மிடறு மிக்கவை மிச்சிரமாய் – மிசை
மித்தா ரனாய் சிவசித்தன் (ர்) மிக்காராய்
மிக்கபெயலாம் வாசிவிரட்டும் மிரட்சி..
– மரணம் தரும் அச்சம் கலந்த குழப்பம் அது தொண்டையை தீயவைச் சூழச்செய்து வானம் அடைய முடியாமல் திணரச் செய்யும் போது நண்பனாய் சிவசித்தர், தன் ஞானக்கல்வியால் பெருமழையாம் வாசி கொண்டு விரட்டினீரே பயத்தை..

சிவசித்தரே!
மீக்கூர் நோயினின்று மீள் செய்து
மீண்டும் மீகன் வாசியால் – மீக்கோள்
மீளிமை கூட்டி வாசியேற்றி மீட்சி
மீமாஞ்சை யால்கூறிய வா
– அதிகமான நோயிலிருந்து எங்களை மீளச்செய்து மறுபடியும் மேலேற்றினீர் வாசியால், வலிமை கூட்டினீரே.. நோயிலிருந்து விடுபட்டு வாசியால் உயர மஹாவேதமும் அருளிய உமக்கு நன்றி.

சிவசித்தரே!
முசிப்பு முகாந்திரம் தேடு அதுஉணவே
முக்குற்றம் முகத்துதி நீக்கி – சிவசித்தர்
முகம்நோக்கு முக்காலம் மு(உ)ணர்த்தும் முகுளம்
முக்கண்ணனை முக்கியமாய் காணலாம்
– களைப்புக்குக் காரணம் தேடினால் அது உணவு தான் என்று அறிய முடியும்… காமம், வெகுளி, மயக்கம் எனும் மூன்று குற்றங்களையும் நீக்கி, முகஸ்துதி செய்வதையும் நிறுத்தி சிவசித்தரை நோக்கினால், முக்காலத்தையும் உணர்த்தும் தாமரையைப்போல் உனக்கு சிவபிரானை அவருள் காட்டுவார்.

சிவசித்தரே!
மூச்சுப்பிடிப்பு கொண்டு மூச்சு மூட்டும்
மூச்சுவிட முடியாமல் மூத்திரக்கல்லால் – மூர்த்தி
மூரி இழந்தும் மூலப்பொருளால் மூதறிவு மூள்
மூவா மருந்து அளித்தீரே வாசியால்
– சுவாசநோயால் அவதியுற்றாலும் சுவாசம் கட்டுப்பட்டு போனாலும், சிறுநீரகக்கல்லால் சுவாசம் தடைபட்டாலும், உடலானது வலிமை இழந்து போனாலும், கடவுளாய் இருந்து பேரறிவு எனும் தீயைத் தந்து மூப்பையும், இறப்பையும் தடுக்கும் மருந்தாம் வாசியை அளித்தீரே..

‘ப’-கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
பட்டறிவால் பகிங்கரமாய் பகுத்தறிவு பூட்டி
பக்கணமும் பகட்டும் பக்கவாதத்தின் – படிவமே
பகாப்பதம் பரப்பும் பகவானே பஞ்சகம்
பக்குமே வாசியால் பகலவனே..
– அனுபவ அறிவால் வெளிப்படையாய் விவேகம் கூறினீரே.. எண்ணெய்ப் பலகாரமும், ஆடை அபரணமும், ஆடம்பரமும் இட்டுச்செல்லும் கைகால்களின் நிறுத்தத்தை நோக்கி என்பதை உணர்த்தி.. உங்களை மீறி எதுவும் பகுக்க முடியாது என்பதை விளக்கி, எங்களுள் பரவச் செய்த தெய்வீக குணங்கள் நிறைந்தவரே.. திதி, வாரம், நட்சத்திரம், லக்னம், துருவம் அனைத்தையும் கூட்டி ஒன்பதால் வகுத்து மிச்சத்தைக் கொண்டு ஒருவருடைய நன்னை, தீமை சொல்லுதல் கூட வாசியோகத்தால் நல்லதாய் மாற்ற முடியும் என்பதை உலகுக்கு உணர்த்தும் ஒளியே சிவசித்தரே!

சிவசித்தரே!
பாகனே நீர்பாணி பார்க்கா பாக்கியம்கூற
பாசன மாய்ப்பாசி பாயுதேவாசி – பாராவாரமாய்
பாவலரை பாலித்தீரே பா பாவுனீரே
பால்வழுவமைதி யில்லா குண்டலினியே.
– பக்குவநிலை உற்றவரே நேரம் காலம் பார்க்காமல் எங்களுக்கு நல்வினை கூறுபவனே (ரே), வெள்ளமாய் ஆன்மாவில் பாய்கிறது வாசி: கடலாகி கவிஞர்களை இணைத்தீரே… குணடலினி யெனும் வித்தையை பாம்பின் வடிவமாய் ஆண் பெண் பேதமில்லாமல் அனைவருள்ளும் ஊன்றுவித்தீரே!!

சிவசித்தரே!
பிம்பத்தின் பிதிர் பித்தமெனும் பித்து
பிடிபடுமே பிடித்தம் நீங்கினால் – பிரசன்னமாகுமே
பிரணவம் பிரதானித்து பிங்கலையே வாசியால்
பிங்கலமே நீர் பிரபந்தனே
– உடலின் விடுகதை கழிவு எனும் அறியாமை புரிந்துகொண்டோமே.. கழிவுகள் நீங்கியதால் முகத்தெளிவு பெற்றோமே. நீர் அருளிய மந்திரத்தால் முக்கியத்துவம் பெற்றது நாடிகளுள் ஒன்றான பிங்கலை.. ஆம்! நீர் கற்பித்த வாசியால்… பொன்நிறமானவரே நீரே கதி என சரணாகதியடைந்தோமே..

சிவசித்தரே!
பீள் கலைவதும் பீனசம் சேர்ந்ததும்
பீதி பிதற்றும் பீடிகை – யே
பீமையால் பீடித் தோமே விரட்டினீரே
பீட்சரத்தால் பீடிகவை ஏற்றினீரே.
– கரு கலைவதையும், சளி பிடிப்பதையும், அச்சமுறுவதையும், துன்புறுவதையும், உடல் பருமனால் துன்பப்படுவதியும் விரட்டினீரே உம் மந்திரத்தால்.. எங்கள் வாழ்க்கைக்குள் ஒரு புதிய வாழ்விற்கு முகவுரை எழுதினீரே.

சிவசித்தரே!
புகர் புகட்டும் புத்தி புலர்வே
புங்கவ ரேபுகல் புந்தி – புலப்படுத்தியவா
புறனடை புசங்கமாம் புகர்முகம் குண்டலினியாம்
புக்கில் புடவியாம் உடம்பே
– உயிர் உட்புகுத்தும் அனுபவமாம் விடியலே, உயர்ந்தவரே – ஆதார அறிவாம் வாசியைத் தெரியப்படுத்தியவரே பொதுவிதிக்கு விலக்கானதைக் கூறும் சூத்திரம் அல்ல வாசி, பாம்பு போன்ற வில்லினை குண்டலினியாக பரபரவென உயர்த்தி அது தங்குமிடம் நிலத்திற்குச் சமமான நம் உடலே என்று உணர்த்தியவரே!

சிவசித்தரே!
பூஞ்சை பூட்கை யால் பூவாக்கி
பூர்வம் பூச்சும் பூதலமல்ல – வாசி
பூசனை யால் பூசித்தால் பூச்சியமே
பூர்த்தி செய்தாய் பூகத்தை
– பலகீனத்தை மனவுறுதியால் தோற்றுவித்து முதன்மையை மறைக்கும் உலகல்ல வாசியே.. ஆராதனை செய்தோம் நின்னை நன்மதிப்பால் நிறைவு செய்தீரே இருளை.

‘ன’ கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
அனந்தனே அலைம் அன்னவரே நீரே
அன்பனுக்கு வாசி அன்வயி – கொடுக்க
அன்னம் ருசித்த்து நோவு மடிந்தது
அனுக்கிரகம் கிட்டியது நின்னால்
– முடிவில்லாத நிலைத்த தன்மை கொண்ட நெருப்பே நீர் சிவசித்தரே, பக்தர்களாகிய எங்களுக்கு வாசி எனும் அருமருந்தை தொடர்ந்து நீர் கொடுக்க, சாப்பிட முடியாமல் இருந்தோர் கூட ருசித்து சாப்பிட்டு நோய்களை விரட்டி தங்கள் அனுக்கிரகத்தால் நீடீழி வாழ்கின்றனரே

sivssiththan 2  (15)சிவசித்தரே!
ஆன்ம தரிசனம் உடல் சார்ந்ததல்ல
ஆன்மா சார்பு பெற்றதென – உணர்த்திய
ஆன்ற மைந்த வள்ளலே ஆனந்தம்
ஆன்றவர் மூலம் கிட்டியதே
– தன்னை உணரும் அறிவு என்பது வெறும் உடல் சார்ந்த விஷயமல்ல, அது உயிர் சார்ந்ததென்று உணர்த்திய நீர் குணந்தாலும், கல்வியாலும் நிறைந்த காரணத்தாலேயே அடக்கத்தோடு இருக்கும் நபரே.. உங்கள் அறிவுச் சுடரால் நாங்கள் பேரின்பம் அடைகிறோம்.

சிவசித்தரே!
இனிமை கூடுமே வாசி உணர்ந்தால்
இன்னே சேர்ந்திடு உண்மை – இழக்காதே
இனை செய் நோயெனும் பேயை
இனிய சிவகுரு சிவசித்தராலே.
– வாசியோகம் செய்வோரும் துன்பம் வரும் போதெல்லாம் அதை எளிதில் தீர்ப்பர், சேராதவர் இன்றே சேர்ந்தால், அவர்கள் இழந்து கொண்டுருக்கும் உண்மை காக்கப்படும், எத்தகைய நோயையும் அழித்து விடலாம், இனிமை குணம் கொண்ட சிவசித்தரால்

சிவசித்தரே!
ஈனல் ஒன்று உண்டெங்கில் இறப்பும்
ஈனுமே அப்விறப்பு இருத்தல் – கூடாதே
ஈனமாய் ஐக்கிய மாகிடு சிவசித்தர் பால்
ஈனோல் காக்கப் படுவரே.
– பிறப்பு என்று ஒன்று இருந்தால் இறப்பு என்பதும் கட்டாயம் உண்டு, அந்த இறப்பினை இழிவானதாக இருக்கக் கூடாது என்பதால் சிவசித்தரிடம் விரைவாய் சேர்ந்திடு.. உலக மக்கள் அனைவரையும் அவர் காப்பாரே.

சிவசித்தரே!
உன்னதம் பெற்றோம் நின்தன் வாசியால்
உன்னலர் அறிந்தோம் நின்தன் – உண்மையால்
உன்னிப்பு கூடினோம் நின்தன் பார்வையால்
உன்று நின்றோம் நின்னை
– உயர்பு பெற்றோம் நீங்கள் பயிற்றுவித்த வாசி யோகத்தால், பகைவரின் கூற்றறிந்தோம் நீர் உணர்த்திய உண்மையால், அறிவுக் கூர்மை அடைந்தோம் உங்கள் பார்வை பட்ட்துமே, நினைக்கின்றோம் எக்கணமும் உங்களையே.

‘ற’ கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
அற்பரே பலரும் அறிமடமே வாசியென்று
அற்நூலால் அற்கு பெற்றதே – அறவும்
அற்புதன் நின் அறவுரை காட்டியதே
அறத்தாறு எனும் உண்மை
– இவ்வுலகில் வாழும் பலரும் இழுவுகள் பல செய்தோரே. எல்லாம் தெரிந்தும் தெரியாதது போல இருப்பவரே… வாசி எனும் அறநூலால் (ஒருவனுடைய வாழ்வில் கடைபிடிக்க வேண்டிய ஒழுக்க நெறிமுறைகளை உணர்த்தும் நூல்) நிலைபெறுவரே அனைவரும்.
சிவசித்தரே தங்கள் போதனை எங்களுக்கு காட்டியதே தருமவழி தன்னையே.

சிவசித்தரே!
ஆறாப் புண்அது கூட்டும் ஆற்றாமை
ஆற்றி யதேஅது வாசி – ஆறங்கமாய்
ஆறா ஆனந்தம் அடைந்தோம் சிவசித்தரால்
ஆற்றல் கூடியதே ஆங்கே
– உடல் மற்றும் மனதில் உள்ள ஆறாத புண்கள் கூட்டுமே நம் துன்பத்தை, அவற்றை முழுவதுமாய் ஆற்றியதே நம் வாசி எனும் வேதம், தனியாத பேரின்பம் பெற்றோம் சிவசித்தரால், எங்கள் செயல் மற்றும் சிந்தனைத் திறன் கூடியதே..

சிவசித்தரே!
இறப்பு என்பது இற்று அல்லவே
இறவை அதுகூடும் இறையாம் – சிவசித்தரால்
இறுமா எனும்பேய் வாசியால் பெறுமே
இறுவே அதுஇறை ஞானமே.
– மரணம் என்பது எத்தகைய தன்மையுடையது என்பதை யாராலும் கூற முடியாது, எனினும் சிவசித்தர் அதனை ஒரு கீழ்த்தரமற்ற செயல் அல்ல அது மேல்நோக்கி இறைமை தேடும் ஏணி என்பதை எவ்வாறு விளக்குகிறார் என்றால், கர்வம் எனும் தீயச்செயல் வாசியால் விடைபெறும் போதே நமக்கு இறைஞானம் கிட்டும் என்கிறார்.

சிவசித்தரே!
ஈற்றிலியே நின்தன் வாசி யோகமே
ஈறிலியே நீரும் நின் – இற்றுமே
ஈறிலியே நீர் அரும் இறை நிலையே
ஈறிலியே ஒளியே சிவசித்தரே
– முடிவற்றதே நீர் அருளும் வாசியோகமே
முடிவற்றதே நிந்தன் நிலையான தன்மையே
முடிவற்றதே நீர் அருளும் இறைநிலையே
முடிவற்ற ஒளி வெள்ளமே எம் சிவசித்தரே

சிவசித்தரே!
உற்ற றிந்து நீர்எம் நாடிமூலம்
உற்சர்ப் பிணியது தீர்த்த – உற்சாகமே
உற்சவராய் எம்முள் உற்றுணர்ந்து உறுதியாய்
உற்பத்தி திடம் செய்தாயே
– தொடு உணர்வால் எங்கள் நாடிகளை அறிந்து, அக்கணந்திலிருந்து எங்களுக்கு நன்மை பெருகும் காலமாய் மாற்றி எங்கள் நோய் தன்னை எங்கள் முயற்சியால் தீர்க்கச் செய்தவரே.. மூலவரே நீர் எம்முள் நாடிமூலம் உற்சவராய் திடமாய் எங்களை கூர்ந்து கவனிக்கச் செய்து எங்கள் தோற்றத்திலும் இறைமை காட்டினீரே அழுத்தமாய்.

சிவசித்தரே!
ஊறு கொண்டோம் ஆண்கள் பெண்கள்
ஊற்று கோல் வாசியால் – அதன்
ஊற்றும் வெளிக் கொணர வாசியால்
ஊற்று கோல் கொடுத்தவா..
– ஆண்களும் பெண்களும் வாசி எனும் ஊன்று கோளால் வளர்ச்சியுற்றோம்.. அதன் ஆதாரங்களை வெளிக்கொணர எங்களுக்கு உதவிய வாசி எனும் ஊன்று கோளை எங்களுக்கு கொடுத்தவரே

‘ள’ கரக்கவிகள்

சிவசித்தரே!
அளக்கர் காட்டுமே நீர்ருளும் ஓம்காரம்
அளபு செய்தால் அதூணர்த்தும் – அளை
அளவல் கொள்ளச் செய்தீரே வாசியை
அள முடியா தும்மை
– புமி, கடல் ஓன்ற அனைத்து இயற்கை த்த்துவங்களைக் காட்டியதே நீர் அருளிய ஓங்காரம் கலந்த மந்திரங்கள். அவற்றை உச்சரிக்கும் போது அது எங்களுக்குள் ஒரு அனுபவக்கல்வியை எட்டச் செய்கிறதே வாசி மூலம்.. எனினும் உங்களை வரையறை செயும் தகுதி எவர்க்கும் கிடையாதே..

sivssiththan 2  (19)சிவசித்தரே!
ஆளன் குணம் குடிகொண்ட கொற்றவரே
ஆள்வினை எங்களுல் ஆள்காடிடி – விரலால்
ஆளாக்கி சுவசம் உணரச் செய்தீரே
ஆள் மின்றீரே லாவகமாய்
– தன்மையான குணம் கொண்ட கொடை (புத்துயி தினம் அளிக்கும்) அரசே, முயற்சி எனும் திறனை எங்களுல் மூச்சுப்பயிற்சி மூலமாக, ஆள்காட்டி விரலாய் இருந்து எங்கள் விரல்களை ஆட்டுவித்தீரே, எங்களை நல்ல முறையில் உருவாக்கினீரே, கையாளுகின்றீரே அனைவரையும் வேறுபாடின்றி..

சிவசித்தரே!
இளஞ்சூல் நங்கள் உம்மால் உணர்ந்தோம்
இளக்கம் உடல் பெற்றால் – நலமென்று
இளக்காரம் கூடாத விஷயம் இளைத்தல்
இளநகையால் இன்பம் கூட்டினீரே
– தொடக்க நிலையில் உள்ள கர்ப்பம் (சூல்) போன்ற அறியாத, செதுக்கப்படாத, முழுமையடையாத மனிதர்களாய் இருந்த நாங்கள் உம்மால் உணர்ந்தோம் உடலின் இறுக்கம் தளர்த்தும் வித்தையை – அது நலமான ஒன்றே என்றும் உடல் இளைத்தல் என்பது அலட்சியமான விஷயம் கிடையாது என்பதையும் உங்கள் புன்சிரிப்பால் எங்களுள் இன்பம் உணர்த்தினீரே.

சிவசித்தரே!
ஈளை அதுதாக்கும் உடல்முழு துமே
ஈளை அதுஅழிக்கும் உடல்மொத்- தமே
ஈளை அதுபரவும் உடல் கடந்துமே
ஈளை அழிக்கும் ஈசரே
– காசநோய் மற்றும் கோளை போன்றவை உடல் முழுதும் தாக்கி, உடல் மொத்தத்தையும் அழித்து, உடலைத் தாண்டி எண்ணங்களிலும் பரவும் போது, அதனை அழிக்க சிவசித்தர் எனும் ஈசனால் மட்டுமே முடியும்..

சிவசித்தரே!
உளம் உண்மை தேடி உளவாய்
உளர ஊளை வந்து – அழுத்த
உளி யானநீர் சிவ சித்தரே
உளப்பாடு செதுக்கி னீரே
– மனமானது உண்மையான் ஒன்றினைத்தேடி இரகசியமாய்ச் சூழல, அதனால் தோல்வி வந்து அழுத்த, செதுக்கும் கருவியாய் இருந்து எங்கள் எண்ணங்களை செதுக்கினீரே

‘ழ’ கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
அழிபடர் அழிதன் மாலை அதுதரும்
அழலை அழுத்தி அளிக்கும் – சிவகுருவே
அழைத்து எம்மை அழுக்காறு அழித்து
அழல் கூட்டினீர் வாசியால்
– மிகப்பெரிய துன்பம் வந்து நாங்கள் அழியும் தன்மை அடைந்தபோது களைப்புற்ற எங்கள் உடல் மற்றும் உள்ளத்தின் தீயவற்றை நசுக்கும் சிவசித்தரே.. எங்கள் பொறாமை குணம் அகற்றி எங்களை பிரகாசிக்கச் செய்தீரே..

சிவசித்தரே!
ஆழ்ந்த சிந்தனை ஆழ்த்தும் நேரம்
ஆழும் பாழுமாய் அழிதாக்கும் – மனம்
ஆழித்தீ மாற்றாது ஆழிமால் வரைதாண்டும்
ஆழ்அது வாசியால் ஒன்றுமே
– மனித மனம் எல்லா நேரத்திலும் தேவையற்றவைகளைச் சிந்தித்து, அதனுள் மூழ்கி, நேரத்தியும் கெடுத்து, மனதையும் கெடுக்கிறது. பெருந்தீயினால் உலகமே அழிந்தாலும், சக்கரவாளகிரி எனும் உலகைச் சுற்றியுள்ள கற்பனை மலைகள் சிதறினாலும் கூட அந்த அளவு கற்பனை மலைகள் சிதறினாலும் கூட அந்த அளவு வீரியமுள்ள சிதறல்கள் கூட வாசியால் ஒன்றிடுமே..

சிவசித்தரே!
இழவூழ் தன்னை இழக்கா மானுடர்
இழிசொல் பேசினும் தன்பால் – சிவகுரு
இழுப்பாரே இழைத்தாரே எம்மை இழும்போல்
இழையோ டினோமே இழைபு
– கெடுதியைத் தரும் விதியைத் தவறவிடாத மனிதர்கள் குற்றமுள்ள சொற்களைப்பேசி பிறர் மனதை நோகடிப்போரைக் கூட சிவசித்தர் தன்னை நோக்கி இழுத்து எங்கள் அனைவரையும் நூல் – நூற்பது போல மெலிதாகக் கழிவுகள் வெளியேற்றி, கவி எழுதவும் ஆசிர்வதித்தாரே.

சிவசித்தரே!
ஈழம் குடித்து ஈறுகள் வீங்கிட
ஈழம் தன்னை ஈறுசெய்ய – வாரீர்
ஈழம் தன்னை மறக்கச் செய்தும்
ஈழம் காட்டுவீரே அவருள்
– கள் குடித்து உடல் முழுதும் கெட்டுப்போனதால், கள் முடிப்பதை நிறுத்தச் செய்ய சிவசித்தர் அவர்களைத் தேடி வந்தால், அதனை மறக்கச் செய்து உங்களைப் பொன்னாய் மாற்றிடுவாரே..

சிவசித்தரே!
உழல் மனம் உழற்றும் எம்மை
உழுமண் வாசியை கொண்டு – சிவசித்தர்
உழிதால் அகற்றி உழுது உழுநர் போல்
உழுவலன்பு ஊட்டி னாரே
– அலையும் மனம் கொண்டு பிதற்றும் எங்களை அழுக்கெடுக்கும் –மண் போன்ற இயற்கையாம் வாசியின் துணை கொண்டு சிவசித்தர் அந்த சுழற்சியை அகற்றி ஒரு உழவர் போல் நிலமாகிய எங்களைக் காப்பாற்றி ஏழுபிறப்புகளிலும் மாறாத ஒரு அன்பினை ஊட்டினீரே..

சிவசித்தரே!
ஊழ்த்தல் உண்டும் ஊழ்வினை கொண்டும்
ஊழல் உண்ட உடம்பு – கொண்டு
ஊழ்தொ லைக்க சிவகுரு தேடியே
ஊழ்கு உணர்ந்து உயர்ந்தோமே
– மாமிசம் உண்பதாலும், முற்பிறவியின் பாவங்களாலும், மனமும் உடலும் கெட்டதால், எங்கு போய் பாவங்களைத் தொலைப்பது என்று புரியாமல் சிவசித்தரை நாடினோம். அவருடைய தியானத்தின் மூலம் எங்களை உண்மை உணர வைத்து உயர்த்தினாரே..

‘வ’ கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
வசித்து வம்தேடி வம்சம் முழுதும்
வச்சிர மாய்வக்கு தேடின் – கிட்டாதே
வயனம் வயக்கும் சிவகுரு உணர்த்த
வல்லபம் கூடி வென்றோம் வசித்துவத்தை
– சித்திகள் அறிய பரம்பரையாய்த் தேடினும் அடைய முடியாதே.. வேதமாம் வாசிதனை ஒளியாய் சிவசித்தர் உணர்த்த .. நாங்கள் – வசித்துவம் என்னும் சித்தியை விட உண்மை உணர்வுகளே வாழ்வியல் கூறுகள் என்பதை உணர்ந்தோமே..

சிவசித்தரே!
வாணாள் கூட்டிய சிவசித்தரே வாரிதியாய்
வாள் போல் வார்த்தீரே – எம்மை
வாசுகி யாய் தாங்கினீரே வாசியால்
வாகு பெற்றோம் வாக்கால்
-எங்கள் ஆயுட்காலத்தை வாசியால் கடல் போல கூட்டிய சிவசித்தரே எங்கள் புத்தியை உருக்கி கூர்மையான ஒரு உருவாய் எங்களை மாற்றினீரே: பூமியைத் தாங்கும் எட்டு நாகங்களுள் ஒன்றாகக் கருதப்படும் வாசுகியைப் போல எங்களைத் தாங்குகிறீரே: அழகு பெற்றோம் உம் சொல் காக்கும் தன்மையால்..

sivssiththan 2  (21)சிவசித்தரே!
விஸ்வரூ பமாய் வாசி விஞ்சியது
விஞ்சை விறல் கொண்டோம் – விகசினோம்
வியம் எனும் விக்ரமம் கண்டு
விடிவு பெற்றோம் சிவகுருவே..
– அண்டம் முழுதும் விரிந்து நிறைந்த இறையாய் வாசியானது விஞ்சுகிறது அறிவியலை, வெற்றி கொண்டு மலர்கிறோம்: புலனிறியும் திறன் பெற்று, துன்பம் நீங்கி இன்பம் வந்தது சிவகுருவால்

சிவசித்தரே!
வீணன் கள்என்றும் வீறுபெறு வாரோ
வீம்பு கொள்வோன் வீடுபேறு – அடைவரோ
வீசம் வேலைசெய் யுமே வாசியால்
வீரியம் அறியவைப்பார் சிவசித்தரே
– பயனற்றவர்கள் என்றேனும் மேம்படுவாரோ பிடிவாதம் பிடிப்போர் முக்தி பெறுவாரோ அவர்களின் மூளைதான் வேலை செய்யுமோ சுக்கிலனின் சேமிப்பை அறிய வைப்பார் சிவகுருவே..

சிவசித்தரே!
உவர்மண் நாங்கள் உவமம் ஆனோம்
உவர்த்தி யாளன் சிவசித்தரால் – வில்வமாய்
உவட்டு உவகை உள்ளம் நிரைக்கும்
உவ்விடம் உவமனா னதே
– விளைவிக்கவே முடியாத நிலமான நாங்கள், கற்பிப்பவர் உங்களால் வில்வமாய் உவமை கூறப்படுகின்றோம், மிகுந்த மகிழ்ச்சியால் எங்கள் உள்ளம் நிறைக்க, உடலின் இரு நாசிகளுக்கு நடுவில் உள்ள புருவமையம் அமைதியுற்றதே.

சிவசித்தரே!
ஊர்வன உணரும் வாழ்கை முறை
ஊர்வலம் ஊரும் ஊமையர் – உணரார்
ஊர்வன உண்ணும் உறங்கும் நேரத்தில்
ஊர்வலம் செல்வோர் தவற்வரே
– ஊர்வன இனத்தை சார்ந்த மிருகங்கள் தங்கள் வாழ்கை முறையை உணர்ந்து, உரிய நேரத்தில் உரியதைச் செய்து வாழ்கின்றனர். ஆனால் எதற்கெடுத்தாலும் கூட்டம் போடும் மக்கள் தங்கள் செய்கைகளைச் சரிவரச் செய்யத் தயங்குகின்றனரே.

‘ல’ கரக் கவிகள்

சிவசித்தரே!
லக்னம் மாற்றுமோ நம்கி ரகத்தை
லக்ஷியம் கெடுக்குமே நின்தய – லக்னமே
லயித்து விடுவாசி வழிஎனும் சித்தர்வழி
லயம் கூடிடுமே வாசியே
– நின் குறிக்கோள்களையும், லட்சிய வேலைகளையும், நல்ல விஷயங்களையும் ஜாதகம் பார்த்து கெடுத்து விடாமல் சிவசித்தர் காட்டும் வாசி வழியில் ஒன்றியிருந்தால் நிச்சயம் வெற்றி கிடைக்கும்

சிவசித்தரே!
லாவணி பாடியு மேறாத எமக்கு
லாவக மாய் ஏற்றினீரே – வாசியால்
லாவண்யம் கூட்டி னீரேஎம் எழுத்துகளில்
லாகிரி கண்டதென் எழுத்தாணி
– வினாவிடை பாடலாய்ப் படித்தும் விடை கிட்டாத என்னைப்போன்றோருக்கு, அனைத்தும் புரிய வைத்தீரே உம் வாசியோகத்தால், என் எழுத்துகளில் அழகு கூட்டி மெருகேற்றினீரே, என் மைபேனா கூட மயக்கம் கொண்டதே….

சிவசித்தரே!
லிங்கம் எனும் ரூபத்தின் உன்மை
லிங்கம் காட்டினீர் பிரதிஷ்டை – மூலமே
லிங்கம் உணர்த்திய தாம்பத்ய உண்மை
லிங்கம் என்னும் அரூபவே
– லிங்கரூபத்தின் உண்மை பொருள் அதனை நம் மையத்தில் லிங்கப் பிரதிஷ்டை மூலம் காட்டினீரே, அது உணர்த்திய பாலின உண்மை அரூபமாய் எங்களுள் விளங்கியதே

சிவசித்தரே!
லீலைகள் புரியும் லாவக மனிதர்
லீலைகள் புரிந்தும் எல்லாம் – தொலைத்தும்
லீலைகள் துரத்த எங்கே செல்வீர்
லீலைகள் தோற்குமே வாசியிடமே
– தவறான விளையாட்டுகள் மற்றும் காதலர்கள் என்ற பெயரில் தவறிழைக்கும் மனிதர்களே, நீங்கள் செய்யும் தவறுகளால் எல்லாம் தொலைத்து நின்றும்.. எங்கு சென்றாலும் விமோசனம் கிடைக்காது. அப்பேற்பட்ட போதை எனும் கட்டிலிருந்து உங்களை விடுவிப்பது வாசியே..

சிவசித்தரே!
லுப்தம் கொண்ட மானுடர் கேளிர்
லுப்தம் கொண்டு என்னே – கண்டிர்
லுப்தம் கொடுத்தது மருந்தும் நோயும்
லுப்தம் கொல்லுறும் வாசியால்
– பேராசை கொண்ட மனிதர்களே கேளுங்கள், பேராசையால் நீவீர் பெற்றது என்ன? வெறும் நோயும் மருந்துகளும். வாசியால் மட்டுமே பேராசை உணர்வை கொல்ல முடியும்.

சிவசித்தரே!
லூட்டி யடிக்கும் மண்போன்ற நாமே
லூட்டி மமுடிந்தும் கரைந்து – போனோமே
லூட்டி ஏற்றும் அறியாமை மூடம்
லூட்டி விடியுமாம் வாசியால்
– மிகுந்த மகிழ்ச்சியில் தவறுகள் செய்யும் களிமண் போன்ற நாம், அத்தவறுகளால் கரைந்து போகின்றோம், அது நம்முள் அறியாமை வளர்க்கிறது.. அந்த இருளிலிருந்து வெளிச்சத்திற்கு எங்களை அழைத்து வர வாசியால் மட்டுமே முடியும்.

‘ர’கர கவிகள்

sivssiththan 2  (22)சிவசித்தரே!
ரச வாதம் செய்வோரா சித்தர்
ரக சியம் காப்போரா – சித்தர்
ரம் மியம் கொண்டோரா சித்தர்
ரகநோய் தீர்ப்பாரே சித்தர் (சிவசித்தரே)
– சாதா உலோகங்களைத் தங்கமாக மாற்றும் வித்தை செய்வோரா சித்தர், தங்கள் செயல்களை மறைத்து பிறர்க்கு பலன் அளிக்காமல் செய்வோரா சித்தர், அமைதியை மட்டுமே தங்களுள் தேடி காடு செல்வோரா சித்தர்.. இல்லை மக்களுடைய எல்லா நோய்களையும் தீர்ப்பவரே உண்மையான சித்தர் அது சிவசித்தர் ஒருவரே.

சிவசித்தரே!
ராசி ரசிக்கும் ரசிகர் தேட
ராகு ராஜா வாய் – வேலைசெய்ய
ராகம் போடுவீர் இன்பமாய் என்றுமே
ராசி மாற்றுவார் சிவசித்தரே
– ஜாதகம் பார்த்து அனைத்து வேலைகளையும் செய்வோரே, உங்கள் ஜாதகத்தில் ராகு உயர்ந்த நிலையில் இருந்தாலும், தாழ்ந்த நிலையில் இருந்தாலும் சந்தோஷமாய் இருங்கள், ஏனெனில் சிவசித்தரை நம்பினோருக்கு ஜாதகத்தின் வேலை தேவையிராது.

சிவசித்தரே!
ரிஷிகள் ரீங்கார மிடும் காட்டினுள்
ரிஷப வாகனன் தேடி – தவமிருந்து
ரிஷப வாகனன் அவருள் உண்டு
ரிஷி உணரா(ர்) ரே
– காட்டுற்குள் வண்டுகள், பூச்சிகள் சுற்றித்திரியும் இடத்தை அடைந்து, வீட்டை மறந்து தவம் செய்து சிவனாரைக் தேடும் முனிவர்கள் அறியாரே எம்பெருமான் அவருள்ளே தான் இருக்கிறார் என்று.

சிவசித்தரே!
ரீதி யாய் அறிய வாசியெனும்
ரீதி தனை உணர – உணவெனும்
ரீதி யைத் தவற விட்டால்
ரீதி யாய்கிட்டா தேவாசி
– ஒழுக்கம் அறிய வேண்டுமானால் வாசி பழகவேண்டும், அதன் நிலைமை அறிய உணவு எனும் ஒழுக்கம் தவறவிடாமல் இருக்க வேண்டும் அப்படித் தவற விட்டால் கிடைக்காதே வாசி.

சிவசித்தரே!
ருது வாகும் தருணம் பெண்ணறியாள்
ருது இன்று தன்வயதை – மாற்றா
ருசி உணர்ந்தே நடக்கும் இயற்பை
ருசு கூறஏராள முளரே
– முன்பு போல் பெண்கள் பூப்படையும் வயதை யாராலும் கணிக்க முடியவில்லை: சரியான பருவம் என்பதை இக்காலத்தில் இயற்கை கணிப்பதில்லை, அவள் உண்ணும் உணவே கணிக்கிறது.. அதற்கு சான்று கூற லட்சக்கணக்கான பெண்கள் உள்ளரே!

சிவசித்தரே!
ரூபம் அரூப மாகுமே வாசியால்
ரூபம் கூடு மேவாசி – கற்றால்
ரூபம் காணும் உண்மை மறைக்கும்
ரூபாய் எனும் பேயை
– உருவம் என்பது மாயை என்பதை உணர வைக்குமே வாசி, வாசியோகம் கற்றால் அழகு தன்னால் கூடுமே, பணத்தின் மூலம் உருவம் காணும் எண்ணத்தை மறைக்குமே வாசி.

‘ண’ கரக் கவிகள்…

சிவசித்தரே!
அண்ட பகி ரண்டம் அண்
அணங்கு கொண்டு அண்டினவன் – அணுவுதல்
அண்ணிப் பானால் நடக்குமே சிவசித்தரே
அண்ட யோனியெனும் நெருப்பே
– பூமியும் அதனைச் சுற்றியுள்ள பெரிய கோளமும் நோய் எனும் பீதியால் நெருங்க நாம் தஞ்சமடைவது, மேல்நோக்கிச் செல்லும் இனியவரான சிவசித்தரிடமே, அவரே சூரியனுக்கு நிகரான ஒளியே…

சிவசித்தரே
ஆண்டகை யேநீர் ஆண் மரமேநீர்
ஆணவம் சிறிதும் தலைக்கேறா – ஆணிவேரே
ஆத்தம் யாம் உமக்களிக்கும் உண்மை
ஆண்டு கடந்தழியா உறுதியே
– மனிதருள் சிறந்தவரே நீர், உன்னுள் உயிர்பொங்கும் விருட்சமே நீர் எனினும் ஆணவம் ஏதும் நின் தலைக்கு ஏற்றாத ஆணிவேரே, உங்களுக்கு (குருவிற்கு ஆற்றும் கடமை) நாங்கள் செய்யும் தொண்டு உண்மையாய் இருப்பதே, ஆண்டுகள் பல கடந்தும் ஆழமாய் வேரூன்றிய வில்வமே நீர்.

சிவசித்தரே
இண்டை யேநின் இணை யடியே
இணை கோடில் ஒன்பது – கூறினீர்
இணை யாய் இருத்தலே இயலுமே
இணக்க மாம் வாசியே.
– தாமரை போன்று ஒன்றோடொன்று ஒத்திருக்கும் பாதங்களை உடையவரே இரு நாசியில் நவ துவாரங்களை விளக்கிய சிவசித்தரே, ஒரு போதும் மாறாத நிலையில் இருப்பது எப்படி இயலும் என்று கேட்டவருக்கு முடியும் என்று சம்மதம் கூறி உணர்த்தினீர் வாசியால்.

சிவசித்தரே
ஈண்டு சென்று அள்ளினும் ஈண்நீர்வற்றா
ஈண்டு நாம் மாறுவோம் – ஈண்டுநீர்
ஈண்டு மாறு மேசிவ சித்தரால்
ஈண்டை யன் சிவனே
– கடல்நீரை தூயநீராக மாற்ற நாம் ஒருவராக முயல முடியாது, எனினும் நாம் ஒவ்வொருவராக இம்பிறவியில் சிவசித்தர் கூறுவதை உணர்ந்தால், நம்மைத் தொடரும் மக்களும் உணர்வர், புரிந்து கொள்வரே, சிவனார் வசிக்கும் இடமே, அது சிவசித்தர் மனமே!

சிவசித்தரே
உணி உண் உணர் நேரங்கண்டு
உணர்வு உணரார் கூட – உணர்வார்
உணவால் சிவசித்தர் கூற்றறிந்து உண்ணீர்
உண்பாட்டு அல்ல உணர்
– உணவுதனை நேரம் அறிந்து உண்ணுங்கள் உணவுதனை சரியாக உண்டால் தெளிவு பெறாதவர் கூட தெளிவாய் இருப்பர், சிவசித்தரையும் அவர் கூற்றையும் உணர்ந்து உண்டால் நீங்களும் உணர்வீர்கள் விளையாட்டு அல்லவே உணர்வென்றும் உணவென்றும்.